W miarę upływu miesięcy niektóre dzieci wysyłano do innych krajów, ku innym horyzontom. Wyjazdy te były pełne emocji, ale tym razem prowadziły do przyszłości. Przed każdym rozstaniem Jam Sahib przypominał im o jednej istotnej rzeczy: ich życie ma wartość, niezależnie od przeszłości. Lata później te dzieci, teraz już dorosłe, wciąż będą pamiętać ten moment, gdy w świecie przesiąkniętym odrzuceniem, mężczyzna powiedział „tak”. Wiele z nich odbudowało swoje życie, założyło rodziny i przekazało tę historię jako niewidzialne, lecz potężne dziedzictwo. Bo ta historia nie dotyczy tylko wojny czy wygnania, ale aktu współczucia, który może przywrócić nadzieję całej przyszłości.zyły się, energia słabła. Mimo to wytrwali. Starsza siostra trzymająca młodszego brata za rękę, obietnica szeptana cicho, cicha solidarność między nimi podtrzymywały ich na duchu. A potem, niczym powiew wiatru, ich historia dotarła do Indii, do regionu Gudżarat.
Reszta na następnej stronie
