Stewardesa pokręciła jednak głową. „Nie, proszę pani. Zapłaciła pani za to miejsce i ma pani pełne prawo tu być, bez względu na to, co mówią inni”.
W końcu Franklin przestał się kłócić, a Stella pozostała na swoim miejscu.
Po starcie Stella ze strachu niechcący upuściła torebkę. Franklin pomógł jej zebrać rzeczy i z jej kieszeni wypadł rubinowy medalion. Zagwizdał. „Wow, to imponujące!”
„Co pani ma na myśli?” zapytała Stella.
„Jestem antykwarystą. Ten medalion jest niezwykle cenny. Te rubiny są prawdziwe. Mam rację?”
„Nie jestem pewna. Mój ojciec dał go mojej matce wiele lat temu. Przekazała go mnie, kiedy już nigdy nie wrócił do domu” – odpowiedziała Stella.
„Co się stało?” zapytał Franklin.
„Przepraszam. Nazywam się Franklin Delaney. Chcę przeprosić za moje wcześniejsze zachowanie. Miałem pewne problemy osobiste, ale to nie jest żadne usprawiedliwienie. Czy mogę zapytać, co stało się z twoim ojcem?”
„Mój ojciec był pilotem myśliwskim podczas II wojny światowej. Kiedy Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, odszedł, ale dał ten medalion mojej matce, obiecując jej, że wróci. Bardzo się kochali. Miałem zaledwie cztery lata, ale wciąż pamiętam ten dzień. Nigdy nie wrócił.”
„To straszne.”
Zgadza się. Wojna jest bezsensowna. Nie przynosi niczego dobrego. Moja matka nigdy w pełni nie otrząsnęła się po stracie. Mieliśmy trudności finansowe, ale odmówiła sprzedaży medalionu. Kiedy miałem dziesięć lat, dała mi go i kazała go bezpiecznie przechowywać. Ja też go nie sprzedałem, nawet w trudnych czasach. Jego prawdziwa wartość tkwi we wspomnieniach, które skrywa.
Otworzył medalion i pokazał dwa zdjęcia. „To moi rodzice. Widać, jak bardzo się kochali.”
Reszta na następnej stronie
