Wstałem, nie do końca rozumiejąc, co mną kieruje. Każdy krok na korytarzu potęgował moje wątpliwości. Czy to był niepokój? Ciekawość? Pewnie mieszanka obu, typowa dla rodziców, którzy chcą postępować właściwie, ale boją się zrobić coś złego. Kiedy dotarłem do drzwi, zawahałem się. Potem, niemal mimowolnie, położyłem dłoń na klamce i delikatnie ją uchyliłem.
Nieoczekiwana, wzruszająca, świetlista scena
Cicha muzyka rozbrzmiewała w pokoju. Nic tajemniczego, nic alarmującego. Tylko dwoje nastolatków siedzących po turecku na dywanie, otoczonych zeszytami i zakreślaczami. Lina wyjaśniała zadanie matematyczne z pasją nauczycielki, która uwielbia dzielić się swoją wiedzą. Noah słuchał uważnie, szczerze pragnąc zrozumieć. Na biurku stał talerz domowych ciasteczek… zupełnie nietknięty, dowód na to, że byli pochłonięci pracą, a nie smakołykiem.
Reszta na następnej stronie
