– Jedź ze względu na. To moja szansa, że naprawdę nie rozumiem, dlaczego z tego problemu – powiedział Stan, jakby decyzja była już podjęta za nich oboje. Stałam w kuchni, z dłoniami opartymi o blat, i po raz pierwszy wyczuwam, że miłość, która znałam szkoły, nie jest wystarczająca, aby była w tym samym miejscu.
Bądź jeszcze w liceum. Po pojawieniu się młodo, po, że skoro jesteśmy tak silni, poradziliśmy sobie ze wszystkimi. Przez lata naprawdę tak nasze życie. Ciche, zwyczajne, zbudowane z pracy, domowe obiady i podstawowe, które zawsze robili razem.
Wspieraliśmy się energetycznie. Ja wierzyłam w jego ambicje, przez długi czas trwania moje przywiązanie do domu, rodziców i których nie ma po prostu porzucić. A jednak może być widoczny w nim niepokój. Patrzył dalej niż ja. Zastanawiać się nad tym, co dotyczy, byćgo, używanego.
Kiedy otrzymasz prestiżową pozycję pracy na drugim końcu kraju, w jego źródłach ekscytacyjnych. W moim przypadku pojawił się strach.
– To zwykłe – powtarzalne. – Takich rzeczy się nie odrzuca.
– Wiem – grzem cicho. – Ale moje życie jest tutaj. Moi rodzice są tutaj. Nie mogę ich zostawić.
Stan długo milczał, a potem pojawił się na mnie tak, jakby moja odpowiedź była zdradą.
– Czy wybierasz ich zamiast mnie?
To pytanie za bardziej bolesne, niż otwarte. Nie wybrałem przeciwko niemu. Wybierałam odpowiedzialność, miejsce, które było moim domem, i ludzie, którzy mnie potrzebowali. Ale dla Stana sprawa była prostsza. Albo pojadę z nim, albo zostanę w tyle.
Wyjechał. Następnie istnieje nasze małżeństwo.
zacząć od nowa: nowa praca, nowe miasto, nowe mieszkanie i, jak się później dowiedziałem, także nowe połączenie. Ja byłem w domu, który nagle okazał się zbyt cichy. Na początku było ciężko, szczególnie finansowo. Musiałem żyć bez dostępu do zasobów, bez jego pensji, bez człowieka, przy użyciu dorastania.
Nie było w tym nic wydarzeniawego. Po prostu każdego dnia wstawałem, szłam do pracy, pomagałem wrócić i wracać do mieszkań, które powoli przestawały przypominać miejsce po stracie. Z czasem, gdy można oddychać swobodniej. Zamiast rozpamiętywać to, co stanowi zagrożenie dla mnie, co stanowi zagrożenie dla mnie.
Potem poznałam Jamesa.
