Wyobraź sobie dziecko, które potrafi w kilka sekund wyczuć atmosferę panującą w pomieszczeniu, przewidywać potrzeby dorosłych i dostosowywać swoje zachowanie, aby uniknąć konfliktu.
Może to wydawać się oznaką wielkiej dojrzałości emocjonalnej, ale psychologowie zalecają ostrożność.
Parentyfikacja i hiperczujność:
Ta „dojrzałość” często maskuje mechanizm przetrwania zwany parentyfikacją emocjonalną.
Pojawia się, gdy rodzice, doświadczając trudności (depresji, separacji itp.), nie są w stanie zaspokoić własnych potrzeb emocjonalnych i polegają na dziecku.
Aby podtrzymać więź, dziecko staje się wówczas „rodzicem dla swoich rodziców”.
Rozwija hiperczujność relacyjną, uczy się odczytywać emocje i przyjmuje rolę „małego dorosłego”.
„Wczesna inteligencja emocjonalna może być adaptacją do niestabilnego środowiska rodzinnego”.
