Aurore urodziła syna w następnym miesiącu, w maju. Dzięki niezwykłej wytrwałości udało jej się karmić piersią zaledwie kilka godzin, zanim personel administracyjny przyszedł go zabrać. Siedziałam tuż obok jego łóżeczka, gdy nastąpiło rozdzielenie i byłam świadkiem jej załamania emocjonalnego – rany tak głębokiej w jej sercu, że nigdy nie mogła się w pełni zagoić. Mój własny poród odbył się w czerwcu, przynosząc na świat małego chłopca o ciemnych włosach i maleńkich rączkach, które instynktownie, z zaskakującą siłą, chwyciły mój palec. Poczułam głębokie, sprzeczne uczucie macierzyńskiej miłości i głębokiego żalu – miłości do niewinnego życia, ale także nieustannego przypomnienia o źródle naszego cierpienia. Personel odebrał mi go już następnego ranka.
Siły okupacyjne zaczęły się wycofywać wiosną 1945 roku, gdy wojska alianckie wkraczały na ten teren. Von Steiner całkowicie zniknął z bazy przed przybyciem sił wyzwoleńczych. Według lokalnych plotek uciekł do Ameryki Południowej za pośrednictwem tajnych sieci uciekinierów, podczas gdy inni twierdzili, że został stracony przez własnych ludzi w chaosie ostatnich dni upadku. Nigdy nie otrzymaliśmy jednoznacznej odpowiedzi.
W końcu wróciłem do Saint-Rémy-sur-Loire z Aurore. Nasza matka zmarła ze starości i żalu podczas naszej nieobecności, a stan poznawczy naszego ojca pogorszył się tak bardzo, że nie rozpoznał mnie, gdy zapukałem. Stałem jak wryty w progu, obserwując starego zegarmistrza wpatrującego się we mnie, jakbym był jakąś zjawą. W pewnym sensie chyba nią byłem.
Reszta na następnej stronie
